Sketch (2024)

นับตั้งแต่แม่ของเธอเสียชีวิต แอมเบอร์ ไวแอตต์ (บิอังกา เบลล์) เด็กหญิงวัย 10 ขวบ ก็ถูกรบกวนด้วยความคิดด้านลบต่างๆ มากมาย แทนที่จะลงมือทำตามแรงกระตุ้นเหล่านั้น แอมเบอร์กลับจดความคิดที่น่ากลัวที่สุดของเธอลงในสมุดบันทึกอย่างลับๆ ระบายความวิตกกังวลจากจิตใต้สำนึกของเธอผ่านงานศิลปะ กระบวนการนี้อาจเป็นการบำบัดได้ หากไม่ใช่เพราะจุดพลิกผันที่น่าสะพรึงกลัวซึ่งปลดปล่อยภาพวาดที่น่ากลัวของแอมเบอร์ออกมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง: รูปหัวใจที่วาดด้วยปากกาเมจิกที่มีความอยากอาหารไม่รู้จักอิ่ม สัตว์ประหลาดตาโตประดับกลิตเตอร์ที่มีขาเรียวยาว และฝูง "อายเดอร์ส" สีแดงคล้ายแมงมุม

ด้วยผลงานภาพยนตร์อินดี้ผจญภัยสำหรับครอบครัวเรื่อง “Sketch” อันโดดเด่น ผู้กำกับโฆษณา เซธ วอร์ลีย์ ได้สร้างสรรค์แนวคิดที่สร้างสรรค์และให้ข้อคิดดี ๆ สำหรับผลงานภาพยนตร์เรื่องแรกของเขา โดยใช้เทคนิคพิเศษทางภาพที่เหนือจินตนาการเพื่อถ่ายทอดบทเรียนอันมีค่าเกี่ยวกับการรับมือกับความเศร้าโศกและความรู้สึกรุนแรงอื่น ๆ ภาพยนตร์ลูกผสมระหว่างภาพยนตร์คนแสดงและแอนิเมชั่น CG เรื่องนี้ได้รับแรงบันดาลใจจาก “Jumanji” ผสมผสานกับ “The Babadook” แต่มีสาระสำคัญที่ต้องการสื่อสาร เมื่อภาพวาดของแอมเบอร์หลุดออกมาและเริ่มสร้างความหวาดกลัวให้กับคนในท้องถิ่น “มอร์แฟน” ตัวน้อย (คำที่เธอใช้เรียกเด็กที่แม่เสียชีวิต) พี่ชายแจ็ค (คู ลอว์เรนซ์) และพ่อเทย์เลอร์ (โทนี่ เฮล) ที่ยังคงโศกเศร้า ต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่พวกเขาพยายามหลีกเลี่ยง หากไม่เช่นนั้น อารมณ์ที่ยังไม่ได้รับการแก้ไขอาจกัดกินพวกเขาไปทั้งหมด

ปัญหาเริ่มต้นขึ้นเมื่อแอมเบอร์วาดภาพตัวเองกำลังแทงเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งอย่างน่ากลัว ซึ่งก็คือเพื่อนบ้านชื่อโบว์แมน (คาลอน ค็อกซ์) ที่ไม่ได้เป็นนักเลงหัวไม้เสียทีเดียว แต่เขาเป็นคนน่ารำคาญ (แต่ในแบบที่ยากจะเกลียด เหมือนชังก์จากเรื่อง “The Goonies”) แอมเบอร์ถูกพาไปที่ห้องของที่ปรึกษา เธอคาดว่าจะถูกลงโทษ แต่กลับได้รับคำบอกว่า “คุณน่าจะเก็บความโกรธนั้นไว้ข้างใน” และได้รับคำแนะนำให้เขียนความคิดเหล่านั้นลงในสมุดบันทึกส่วนตัว ที่ซึ่งมันจะไม่ทำร้ายใคร

นั่นเป็นคำแนะนำที่ดี ยกเว้นแต่ว่าแจ็คได้ค้นพบสิ่งแปลกประหลาดอย่างหนึ่งในบ่อน้ำหลังบ้านของพวกเขา อาจจะเป็นเวทมนตร์บางอย่างก็ได้ โยนอะไรลงไป น้ำก็จะซ่อมแซมสิ่งนั้นได้อย่างน่าอัศจรรย์ มันได้ผลกับโทรศัพท์ของเขาและจานที่แตก และเขากำลังเตรียมที่จะลองใช้กับเถ้ากระดูกของแม่ (ซึ่งแทบจะแน่นอนว่าเป็นความคิดที่ไม่ดี) เมื่อสมุดบันทึกของแอมเบอร์ตกลงไป หลังจากนั้นไม่นาน ภาพร่างของเธอก็ปรากฏขึ้นในโลกแห่งความเป็นจริง ขนาดเท่าก็อตซิลล่า และถูกตั้งโปรแกรมให้ทำตามที่เธอคิดไว้ตอนที่วาด ไม่ว่าจะเป็นการโจมตี กิน หรือแค่ก่อกวน